سر در بیابانم شب و روز

فلک زار و نزارم کردی آخر

جدا از گلعذارم کردی آخر

میان تختهٔ نرد محبت

شش و پنجی بکارم کردی آخر

***

 اگر شیری اگر میری اگر مور

گذر باید کنی آخر لب گور

دلا رحمی بجان خویشتن کن

که مورانت نهند خوان و کنند سور

***

اگر شیری اگر ببری اگر کور

سرانجامت بود جا در ته گور

تنت در خاک باشد سفره گستر

بگردش موش و مار و عقرب و مور

***

جدا از رویت ای ماه دل افروز

نه روز از شب شناسم نه شب از روز

وصالت گر مرا گردد میسر

همه روزم شود چون عید نوروز

***

مه که سر در بیابانم شب و روز

سرشک از دیده بارانم شب و روز

نه تب دارم نه جایم میکند درد

همیدونم که نالانم شب و روز

گل رعنا

تویی آن شکرین لب یاسمین بر

منم آن آتشین دل دیدگان تر

از آن ترسم که در آغوشم آیی

گدازد آتشت بر آب شکر

***

 گلش در زیر سنبل سایه پرور

نهال قامتش نخلی است نوبر

زعشق آن گل رعنا همه شب

چو بلبل ناله و افغان برآور

***

بروی ماهت ای ماه ده و چار

به سرو قدت ای زیبنده رخسار

که جز عشقت خیالی در دلم نی

بدیاری ندارم من سر و کار

***

دلم زار و دلم زار و دلم زار

طبیبم آورید دردم کنید چار

طبیبم چون ببینه بر موی زار

کنه در مان دردم را بناچار

***

سه درد آمد بجانم هر سه یکبار

غریبی و اسیری و غم یار

غریبی و اسیری چاره داره

غم یار و غم یار و غم یار

تمنای تو

خوشا آنانکه سودای تو دارند

که سر پیوسته در پای تو دارند

بدل دارم تمنای کسانی

که اندر دل تمنای تو دارند

***

چو آن نخلم که بارش خورده باشند

چو آن ویران که گنجش برده باشند

چو آن پیری همی نالم درین دشت

که رودان عزیزش مرده باشند

***

خوشا آنانکه تن از جان ندانند

تن و جانی بجز جانان ندانند

بدردش خو گیرند سالان و ماهان

بدرد خویشتن درمان ندانند

***

 خوشا آنانکه پا از سر ندانند

مثال شعله خشک وتر ندانند

کنشت و کعبه و بتخانه و دیر

سرائی خالی از دلبر ندانند

***

من آن رندم که نامم بود قلندر

نه خان دارم نه مان دارم نه لنگر

چو روز آید بگردم گرد گیتی

چو شو آیم به خشتی وانهم سر

کفر زلفت...

دگر شو شد که من جانم بسوزد

گریبان تا بدامانم بسوزد

برای کفر زلفت ای پریرخ

همی ترسم که ایمانم بسوزد

***

هر آنکس عاشق است از جان نترسد

یقین از بند و از زندان نترسد

دل عاشق بود گرگ گشنه

که گرگ از هی هی چوپان نترسد

***

 بلا رمزی ز بالای تو باشد

جنون سری ز سودای تو باشد

بصورت آفرینم این گمان بود

که پنهان در تماشای تو باشد

***

 پسندی خوار و زارم تا کی و چند

پریشان روزگارم تا کی و چند

تو که باری ز دوشم برنگیری

گرین سربار بارم تا کی و چند

***

 دلا خوبان دل خونین پسندند

دلا خون شو که خوبان این پسندند

متاع کفر و دین بی‌مشتری نیست

گروهی آن گروهی این پسندند

***

مرا نه سر نه سامان آفریدند

پریشانم پریشان آفریدند

پریشان خاطران رفتند در خاک

مرا از خاک ایشان آفریدند

غم عشقت ....

زدست دیده و دل هر دو فریاد

که هر چه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز فولاد

زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

***

یکی درد و یکی درمان پسندد

یکی وصل و یکی هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل و هجران

پسندم آنچه را جانان پسندد

***

الهی گردن گردون شود خرد

که فرزندان آدم را همه برد

یکی ناگه که زنده شد فلانی

همه گویند فلان ابن فلان مرد

***

نهالی کن سر از باغی برآرد

ببارش هر کسی دستی برآرد

برآرد باغبان از بیخ و از بن

اگر بر جای میوه گوهر آرد

***

غریبی بس مرا دلگیر دارد

فلک بر گردنم زنجیر دارد

فلک از گردنم زنجیر بردار

که غربت خاک دامنگیر دارد

***

 خور از خورشید رویت شرم دارد

مه نو زابرویت آزرم دارد

بشهر و کوه و صحرا هر که بینی

زبان دل بذکرت گرم دارد

***

 غم عشقت بیابان پرورم کرد

فراقت مرغ بی‌بال و پرم کرد

بمن گفتی صبوری کن صبوری

صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

***

دل عاشق به پیغامی بسازد

خمار آلوده با جامی بسازد

مرا کیفیت چشم تو کافیست

ریاضت کش ببادامی بسازد

دو زلفانت مرا کشت

تو دوری از برم دل در برم نیست

هوای دیگری اندر سرم نیست

بجان دلبرم کز هر دو عالم

تمنای دگر جز دلبرم نیست

***

بهار آید به صحرا و در و دشت

جوانی هم بهاری بود و بگذشت

سر قبر جوانان لاله روید

دمی که گلرخان آیند به گلگشت

***

 سیاهی دو چشمانت مرا کشت

درازی دو زلفانت مرا کشت

به قتلم حاجت تیر و کمان نیست

خم ابرو و مژگانت مرا کشت

***

 عزیزم کاسهٔ چشمم سرایت

میان هردو چشمم جای پایت

از آن ترسم که غافل پا نهی تو

نشنید خار مژگانم بپایت

***

اگر زرین کلاهی عاقبت هیچ

اگر خود پادشاهی عاقبت هیچ

اگر ملک سلیمانت ببخشند

در آخر خاک راهی عاقبت هیچ

اسیر نرگس

اگر دل دلبر و دلبر کدام است

وگر دلبر دل و دلرا چه نام است

دل و دلبر بهم آمیخته بینم

ندانم دل که و دلبر کدام است

  ***

شب تاریک و سنگستان و مو مست

قدح از دست من افتاد و نشکست

نگهدارنده‌ اش نیکو نگهداشت

وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

*** 

بود درد من و درمانم از دوست

بود وصل من و هجرانم از دوست

اگر قصابم از تن واکند پوست

جدا هرگز نگردد جانم از دوست

***

نمیدانم دلم دیوانهٔ کیست

کجا آواره و در خانهٔ کیست

نمیدانم دل سر گشتهٔ من

اسیر نرگس مستانهٔ کیست