کمر باریک

کمر باریک قمر بور شد سر شاو

ماه چارده خجیل افتاده منه آو

لاته نیلی قمر جان پر ستاره

قاشایی قلمی قمر ماه نو

شمال کوی اورسندو ره قربان

شیر و قیماق گوسپندو ره قربان

شیر و قیماق گوسپیندو چی باشه

آمو بوسه منه قوطو ره قربان

مسلمانا سه غم آمد به یک بار

خکیو کیشت کمی کندو غمی یار

خکیو کیشت ، کمی کندو ره خیره 

مره کشته غمی یار وفا دار

سری کوه بیلن یک دانه گندم 

غریبی می کنم ده ملک مردم

غریبی کرده کرده تار گشتم

به پیش دوست و دشمن خوار گشتم

یکک دختر بدیدوم قدی گندم

به دل گفتوم که دنبالش بگردوم

خبر آمد که دختر مال مردم

لب حشک و خجالت پس بگردوم

از درگه بور شودم دیده ره دیدم

 کمر باریک گلچهره ره دیدم

نشد فرصت که راز دل بگویوم

عجایب یار بی جوره ره دیدم

سر کوتل رسیدم دم گرفتوم

رفیق ریزه گگ همدم گرفتوم

ندانستم که یار جان بی وفایه 

ده جان درد و دل ماتم گرفتوم

خدایا بال و پر میدادی ما را 

ازی کوتل گذر میدادی ما را 

ازی کوتل گذر آسو نموشه

ز یار جانم خبر میدادی ما را

گل بخت

بینی پوچوق بیه بلنده گل بخت

چطور از دور سونمه می خنده گل بخت

دندو سفید صدف، چیمای شی بادام

ماه چارده واری نوربنده گل بخت

از درگه بور شدی ناز کو گل ما

مره دیدی بغل واز کو گل ما

مردم تهمت کده بله مو ار دو

تهمت مردمه راس کو گل ما

اکو روزی گولی کوله مودوختی

ز عشق همدیگه آر دوی مو سوختی

الا هی از جوانی خیر نبینی

که عاشقی ره ده بیگانه فروختی

شمالک می زنه با برگ گندم

غریبی می کنم ده ملک مردم

غریبی کرده کرده تار گشتم

میان دوست و دشمن خوار گشتم

زمستان رفت و آمد وقت نوروز

شب هجران فاطو کی شود روز

دان دروازه خو جوره شیشته

مه یار جان از غمت گشتم جگر سوز

خدا ما و تو را پیدا نموکد

اگه پیدا کدد آشنا نموکد

اگه آشنا کدد یک دل نه صد دل

خدا ما و تو ره جدا نمی کد

به دستت جام آو...

به دستت جام آو باشه الا یار

جمالت ماه نو باشه الا یار

مه که رفتم سوی ملک سخی جان

دلم پیشت گرو باشه الا یار

مه قربان دو چشمان عقیقت

سون ما سیل نکو میشم رفیقت

سون ما سیل نکو ناجور میشی

اگه ناجور شوی میشم طبیبت

سون درگه قلایت...

                                                                                                  سون درگه قلایت دیده موروم

 ده شیوه می روم نالیده موروم

  سون درگه قلایت دیده دیده

 ز گریه چشم خود نالیده موروم

کجا موری دم افتو پراپر

کجا موری عزیز دم برابر

بیه که ما و تو یکجا نشینیم

امی دنیا نمیمانه سراسر

چادر باد گلونه ما بلیخور

شیشتی تی دالونه ما بلیخور

درا گشتو کی ناز نخره گگ موکونی

نازو نخره گلو نه ما بلیخور

اگر یادت کنم دردم شود زور

فراموشت کنم چشمم شود کور

تو میدانی نکردم بی وفایی 

وفادار تو هستم تا لب گور

بغل ره واز کده

مه قربانی سفیدی کلچه روی تو   

ده دنیا زنده میــگردم زبوی   تو   

اگر یکشب    مرا نوکر      بگیری  

   چراغ گیث گیروم پیشی روی تو    

         از  او دوری قلا سنجیده    مایی             

     مثال   برگ  بید لرزیده     مایی        

         آدم بلای خوری رفیق    هوشیار            

        بغل را واز کرده  خندیده    مایی           

     الی دوختر چرا رنگیت خراب ا ست          

     نکو غوصه خدا که مهربان است  

      اگر چند سال در ناکامی تو بیشم

      میان ما و تو عهد کلام است

بلیخور....

عجب تانیسه بافه دلبر من

پری کوه قافه دلبر من

شیخی چادر کشاله مابلیخور

شیخی کومه شی خاله ما بلیخور

شیخی کومه شی خال باشه نباشه

پیشنه دندون شی شاله ما بلیخور

خداوندا ده دیل اربو کلویه

ده دیل میل وطن رفتو کلویه

وطن موروم سیلی گلی خو موروم

امو گلی مه بیخی خنتو مایه

چیقس نوربند چه خوش سیمای دیده

بوت کوری بلند ده پای دیده

لاتی شی کش کدوم او قد چپاک زد

بوی قورتی میداد دستای دیده

قد سرو چنار تو بی نظیره

دو چشمای خمار تو بی نظیره

سفر در پیش داری دل بدنبال

دو دستم خم نشد بر گردنت یار

نشر فرصت که راز دل بگویم

دلی پر غصه رفتم از برت یار

ماهی چهارده...

بلی بند بور شودوم آغیله دیدم

امو خیمه اسماعیله دیدم

ده تای خیمه شیشته ماهی چارده

امو یارک نا قابیله دیدم

امو روزی که دیده انتظاره

بلی بام شی یک آجه پیره داره

ازی طالع که من دارم خدایا

اگه آجه نبود سید زواره

بیا ای دل توکل با خدا کو

از موری شی دیده گفته صدا کو

اگه دیدی که بیدار استه آجه

موری ره کور کده پسکی دوتا کو

کاشکی روز بیگاه موشودی

خدایا کاشکی روز بیگاه موشودی

سری بولجه خو یار پیدا موشودی

بحق عاشقان پاک و یارب

بخوبی هر دوی مو یک جا موشدی

بیا که رویه با رویت گذارم

بیا که پنجه با مویت گذارم

بگیرم بوسه از دور لبانت

سرم بالای زانویت گذارم

الا یار جان قدک ریزه داری

به کلک انگشتر پیروزه داری

که عاشق با خدا نالیده موگه

عجب موهای چنگی غوزه داری

الا یار جان قد سروت بنازم

لبو دندان پیوستت بنازم

لب و دندان پیوستت نگارم

نشان از گردن شصتت بنازم

هلو! دلبر کجایی؟

برت زنگ می زنم هر صبح و هر شام

مبایلت را گذاشتی روی پیغام

دوباره گوشی دست هیچ کس نیست

شماره نازنین در دسترس نیست

---

چه میشد این دل غم تن نمی داد

به جای که مبایل آنتن نمیداد

همیشه یارکم در دسترس بود

مبایلش مانده درشفت نفس بود

---

اس ام اس می کنم بازم به هر حال

خبر سازی مرا با یک دو مسکال

مبایلت روشن و در انتظاری

برای زنگ یارت بی قراری

هلو دلبر کجایی بی قرارم

توان دوریت دیگر ندارم

برت زنگ میزنم گوشی ره بردار

وگر نه می میرم باشی خبر دار

از غم تو ناجورم

از غم تو ناجورو بیماروم الی

ازی زندگی پک بیزارم الی

اودی رفتو گفتی که زود میایی

دو سه ساله ده انتظاروم الی

الی دختر بنا کن مهربانی

نمی مانه سراسر نو جوانی

در این دنیا که هر چند دخترانی

نباشد از شمار زندگانی

مقربانی سفیدی کنج مویت

ز بازو تا کمر افتاده مویت

مرا رخصت بده میروم به خانه

نشانی می بروم از تار مویت

یکک بوسه بدی...

ازی دشت سفید قول باله میروم

دیده رخصت بده سون خانه موروم

دیده رخصت بدی دیل مه ده پس مه

یکک بوسه بدی بور شد نفس مه

کشکی خانه مه روی ده روی تو موبود

نان سه وقت مه ده پالوی تو موبود

صبح و بیگاه که از خو بال موشودوم

دیدن روی تو آرزوی مه موبود

کمر باریک ...

دزی شو های دیر از خو نداروم

کمر باریک سینه لولو نداروم

اگر یگ ره بشینوم بیخ دیده

ما ده دیل خو هرگز کوتو ندارم

نشانی از شیخی پیزار بگیروم

صبا رفته رایی مازار بیگروم

سر خوره خاک کنوم ده سر رای شی

شیخی چادر ریشه دار بیگیروم

کومای چاکه رنگت

مه قربان کومای چاکه رنگیت

دلم بی بولغه افتاده به چنگیت

ده ارسو توغ کدوم یک گل نیافتوم

که باشه جوب دیستای قشنگیت

هوای وطن

هوای مالستان افسانه رنگ است 

صدای آبشارانش قشنگ است

شبانگاه نغمه  ی روشن دل انگیز

سحر گاه صوت مرغانش قشنگ است

علاج درد بی درمان

همیشه یاد رویت می کنم یار

گلاب استی مه بویت می کنم یار

هزاران یار جانی داشته باشم

فدای تار مویت می کنم من

گل صد برگ تابستانم ای یار

فرار از ملک مالستانم ای یار

همان روزی که گشتم از وطن دور

به ولله من پریشان حالم ای یار

به هر طوی و به هر مجلس که باشم

میان صد جوانانت نشینم

الا یار جان بیا پرسان من کن

علاج درد بی درمان من کن

اگر از من بدیدی بی وفایی

بکش خنجر سرم قربان خود کن