خونه ویرون مه ویرانه کدی یار
سرواده خوآلی دیر کدی تو
مره از دیر امدو دلگیرکدی تو
پایک پایک زدوم ده بیخ اوخور
مره از عاشقی خوسیر کدی تو
***
خال سایه ده پیشانی شی نوربن
توت سفید پیش خانه شی نوربند
لب چشمه میه چقرا موکونه
چقرا بلده بانه شانه شی نوربن!
***
خونه ویرون مه ویرانه کدی یار
مره از خودمه بیگانه کدی یار
واده دادی لب چشمه نمادی
مره ازپاس خودیوانه کدی یار!
***
ده دوری تو آلی عادت نداروم
وقتی دوری دیده طاقت نداروم
ازو روزی که رفتی تا به امروز
خدا میدنه خاوراحت نداروم!
***
آوورچومه کم کم بارو موباره
بلی خانه جمه سارو موباره
تورپیکی جان سرواده خوبایه
جمه اوغو پس آده خوبایه!
***
کشکی هزارستان آباد موشودی
دل پیروجوان شی شاد موشودی
دختربچه شی دانشگاه مورافتی
ازدست کوچی ها آزاد موشودی!
***
گشتو شیشتون مو پنهانی یه لالی
خانه مو رو ده ویرانی یه لالی
سرکوچه ره سربازا گرفته
ای روزگار افغانی یه لالی
***
موگیه:که زار هلایل ره خورده
وقتی دختر قربان دل شی برده
مردم جم جمه ده پیش خانه شی
باورمه نموشه چوپون مو مورده!
ملا امام ده یک روز فرمود
خدا عاشق حضرت خوا بود
بخشی دلتنگی خو اواز ره خلق کد
آواز حق شبیه چنگ ورود بود!
-------------------------------
این خانه که انداخته ام جور نشد
این تازه تنو که انداخته ام تور نشد
درقول سیاخاک زمین شخم زدم
خوراک زمستانی ما بورنشد!
***
آفات و بلافات فلک دور نشد
این کهنه دعای پیر منظور نشد
بیچاره پدرنشست و گندم کارید
از ارد شخل کندوی ما پر نشد!
***
این خاک بجز تلخی یکخواب نداشت
جز مزه تند و تلخ تلخاب نداشت
بیهوده براین سراب دل خوش کردیم
این دشت نه از ازل،که ازابداب نداشت!
***
این کهنه دیار پیر نامش وطن است
گفتند برای مردمش جان وتن است
امابرای مردم آواره مثل من
چیزی شبیه تکه ی از جنس پیرن است!
***
یک روز یکی آمدو دستش پرقند
با خنده ی از جنس بخارا وسمرقند
گفتند متاع است به جان می ارزد
القصه شکایت نشود بیخ مرا کند!
***
این کهنه دیارپیر نامش وطن است
گفتند برای مردمش جان وتن است
برما که تمام عمر عالم گردیم
یک تکه لباس کهنه پیرزن است!
دکتر حفیظ الله شریعتی"سحر"